[ صفحه اول ] [ صفحه2 ] [ صفحه 3 ] [ صفحه 4 ] [ صفحه 5 ] [ صفحه 6 ] [ پاسخ به سوالات ]

طيف جذبي

اگر نور سفيد را از بخار يک عنصر عبور دهيم و سپس نور خروجي را توسط منشور تجزيه کنيم، روي پرده طيف پيوسته اي با خط هاي تاريک مشاهده مي کنيم. خط هاي تاريک مربوط به طول موج هايي است که توسط بخار عنصر جذب شده است. به اين طيف، طيف جذبي مي گويند.

 با مطالعه ي طيف گسيلي و طيف جذبي عنصرهاي مختلف مي توان نتيجه گيري کرد که :

1- در طيف گسيلي و طيف جذبي هر عنصر طول موج هاي معيني وجود دارد که از ويژگي مشخصه هاي آن عنصر است. يعني طيف هاي گسيلي و جذبي هيچ دو عنصري مثل هم نيست. طيف هاي گسيلي و جذبي هر عنصر مانند اثر انگشت افراد مي تواند براي شناسايي اتم ها از يکديگر به کار رود.

 2- اتم هر عنصر دقيقاً همان طول موج هايي را از نور سفيد جذب مي کند که اگر دماي آن به اندازه کافي بالا رود و يا به هر صورت ديگر برانگيخته شود، آن ها را تابش مي کند.

 اما چرا اتم هاي همه عناصر موج هاي الکترود مغناطيسي با طول موج هاي يکسان گسيل نمي کنند. چرا هر عنصر طول موج هاي خاص خود را دارد؟

 رابطه ي ريدبرگ - بالر

اتم هيدروژن ساده ترين اتم هاست و طيف آن اولين طيفي بود که به طور کامل مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. آنگستروم طول موج چهار خط از طيف اتم هيدروژن را با دقت زياد اندازه گرفت. بالمر معلم سوئيسي اين اندازه گيري ها را مطالعه کرد و نشان داد که طول موج خط هاي اين طيف را مي توان از رابطه ي زير را به دست آورد.

که در آن  طول موج خط هاي طيف بر حسب نانومتر و n يکي از عددهاي صحيح زير است:

N= 3,4,5,6

کار عمده در زمينه جستجو براي طيف کامل اتم هيدروژن توسط ريدبرگ حدود سال 1890 ميلادي انجام شد. ريدبرگ کارکردن با عکس طول موج را مناسب تر تشخيص داد، لذا رابطه ي بالمر را به صورت زير نوشت:

که در آن ثابت ريدبرگ براي اتم هيدروژن و مقدار آن برابر است با  رابطه ريدبرگ را براي خطوط ديگر طيف هيدروژن مي توان به صورت زير نوشت :

«الگوهاي اتمي»

الگوي اتمي تامسون

تامسون اتم را به صورت کره ي يکنواختي از جرم و بار مثبت در نظر گرفت که الکترون ها مانند کشمش هاي درون يک کيک کشمشي درون آن قرار دارند.

 الگوي اتمي رادرفورد

در اين الگو همه ي بار مثبت اتم در يک ناحيه مرکزي با حجم بسيار کوچکي به نام هسته متمرکز شده است و اطراف آن را الکترو ها با بارمنفي، در فاصله اي زياد احاطه کرده اند، به گونه اي که مي توان گفت فضاي بين هسته و الکترون ها خالي است.

 رادرفورد اشاره اي به اين که الکترون ها چگونه در اتم حرکت مي کنند، نکرد. اشکال اين مدل اين است که اگر فرض کنيم الکترون ها ساکن اند، بايد تحت تأثير نيروي ربايشي الکترکي بين هسته و الکترون روي هسته سقوط کنند و يا اگر فرض کنيم الکترون ها به دور هسته گردش مي کنند، مدل رادرفورد نمي تواند پايداري اتم ها را توضيح دهد. (مدل اتمي رادرفورد نمي تواند طيف گسسته ي اتمي را توضيح دهد)